Zgodność sprzętu do waporyzacji z przepisami we Włoszech

Najpierw obowiązują przepisy unijne

Nic z tego, co tu opisujemy, nie zastępuje filaru dotyczącego zgodności z przepisami UE. Oznakowanie CE, RoHS, dyrektywa WEEE, rozporządzenie (UE) 2023/1542 w sprawie baterii i zużytych baterii oraz rozporządzenie (UE) 2023/988 w sprawie ogólnego bezpieczeństwa produktów obowiązują we Włoszech tak samo jak wszędzie indziej. Włochy dodają do tego zestaw rejestrów krajowych i własny sposób określania, kto musi się do nich wpisać.

Registro AEE i to, kto jest producentem

Włochy realizują obowiązki producentów w zakresie WEEE za pośrednictwem Registro nazionale dei produttori di apparecchiature elettriche ed elettroniche (Registro AEE), którego podstawą jest art. 29 dekretu ustawodawczego z 14 marca 2014 r. nr 49, czyli włoskiego dekretu o WEEE. Opublikowany tekst rejestru jasno określa kolejność: producenci muszą się wpisać drogą elektroniczną przed rozpoczęciem działalności na terytorium Włoch, a producent może wprowadzać sprzęt do obrotu dopiero po wpisie we właściwej izbie handlowej. To zgłoszenie składa się w izbie handlowej, a nie w ministerstwie środowiska, co zaskakuje sprzedawców, którzy spodziewają się jednej agencji.

Definicja producenta to część, która dotyczy holenderskiej spółki B.V. Art. 4 ust. 1 lit. g dekretu, w brzmieniu przytaczanym przez rejestr, obejmuje firmę z siedzibą w innym państwie członkowskim Unii Europejskiej lub w państwie trzecim, która sprzedaje sprzęt elektryczny i elektroniczny na rynku krajowym za pomocą środków porozumiewania się na odległość bezpośrednio gospodarstwom domowym lub użytkownikom innym niż gospodarstwa domowe. Osobno obejmuje firmę z siedzibą we Włoszech, która zawodowo wprowadza na rynek krajowy sprzęt z państwa trzeciego lub innego państwa członkowskiego. Czytając te przepisy razem, nie pytamy, gdzie ma siedzibę Państwa firma, tylko kto jako pierwszy stawia towar przed włoskim nabywcą.

Nie powiemy Państwu, który z tych przypadków ma zastosowanie. Sprzedaż włoskiemu dystrybutorowi, który sam importuje, daje inną odpowiedź niż sprzedaż bezpośrednia, a jeszcze inną, jeśli urządzenie nosi Państwa markę. Z tym pytaniem należy zwrócić się do rejestru. Charakter tego obowiązku opisujemy w poradniku o rejestracji WEEE.

Ile kosztuje wpis i ile kosztuje jego brak

Zgłoszenie składa się w izbie handlowej prowincji, w której znajduje się siedziba firmy. Camera di Commercio di Bologna podaje koszt: 16 euro opłaty skarbowej, 30 euro opłaty kancelaryjnej i 168 euro państwowej opłaty koncesyjnej, a przy zmianie danych ponownie 16 i 30 euro. Podaje też, że numer wpisu nadany producentowi musi widnieć na wszystkich dokumentach przewozowych i fakturach handlowych w ciągu 30 dni od jego nadania, co oznacza zmianę w grafice i w systemie ERP, a nie tylko w segregatorze.

Kary określa art. 38 tego samego dekretu. Producentowi, który wprowadza sprzęt do obrotu bez wpisu w izbie handlowej, grozi administracyjna kara pieniężna od 30 000 do 100 000 euro. Producentowi, który nie wpisze się do rejestru krajowego w terminie, nie przekaże wymaganych informacji albo przekaże je niekompletne lub nieprawidłowe, grozi kara od 2 000 do 20 000 euro.

Dwa powiązane podmioty bywają mylone z rejestrem. Centro di Coordinamento RAEE określa się jako punkt odniesienia dla wszystkich uczestników łańcucha gospodarowania zużytym sprzętem elektrycznym; nie jest rejestrem producentów. Z kolei wpis do Registro AEE oznacza obecnie także wpis do RENAP, krajowego rejestru producentów, który ministerstwo środowiska prowadzi w celu nadzoru nad rozszerzoną odpowiedzialnością producenta, utworzonego na podstawie dekretu ministerialnego z 15 kwietnia 2024 r. nr 144 i art. 178-ter kodeksu środowiskowego.

Rejestr baterii jest odrębny i w marcu 2026 roku się zmienił

Tę część warto przeczytać, zanim przepiszą Państwo cokolwiek ze starszego poradnika. Włoskie przepisy dotyczące producentów baterii zostały w tym roku zastąpione nowymi. Dekret ustawodawczy z 10 lutego 2026 r. nr 29, który dostosowuje prawo włoskie do rozporządzenia (UE) 2023/1542, wszedł w życie 7 marca 2026 r. i w całości uchyla dekret ustawodawczy z 20 listopada 2008 r. nr 188. Wpis dotyczący dekretu z 2008 roku w Normattiva zawiera adnotację o uchyleniu.

Art. 20 nowego dekretu tworzy Registro dei produttori di batterie, rejestr producentów wymagany przez art. 55 rozporządzenia. Działa on w ramach RENAP jako rejestr sektorowy, a dekret wprost stanowi, że zastępuje on dotychczasowy krajowy rejestr podmiotów zobowiązanych do finansowania gospodarowania odpadami z baterii. Dane nadal zbierają izby handlowe.

Zakres przepisu przetrwał zmianę i to właśnie jego brzmienie ma znaczenie dla sprzętu. Art. 20 ust. 4 wiąże producentów, którzy po raz pierwszy udostępniają baterie na rynku krajowym, w tym baterie wbudowane w urządzenia, lekkie środki transportu lub inne pojazdy. Art. 20 ust. 9 zachowuje kolejność: producent może wprowadzać baterie do obrotu dopiero po wpisie za pośrednictwem właściwej izby handlowej. Bateria 510, pod wielokrotnego ładowania i obudowa jednorazówki z ogniwem w środku to urządzenia zawierające baterię, więc chodzi o drugie zgłoszenie, a nie o teoretyczną możliwość.

Z tego samego artykułu wynikają trzy kwestie praktyczne. Numer wpisu musi widnieć na wszystkich dokumentach przewozowych i fakturach handlowych w ciągu 30 dni od jego nadania. Producent sprzedający do Włoch na odległość musi też opublikować ten numer na własnej stronie internetowej. Producenci wpisani do starego rejestru nie są przenoszeni automatycznie: art. 20 ust. 10 wymaga od nich nowej rejestracji w ciągu 60 dni od ogłoszenia o uruchomieniu, publikowanego na portalu rejestru i na stronie ministerstwa środowiska, więc to właśnie na to ogłoszenie trzeba czekać.

Kary też się zmieniły, i to na wyższe. Art. 34 ust. 5 lit. b przewiduje od 36 000 do 120 000 euro dla producenta, który wprowadza baterie do obrotu bez wpisu w izbie handlowej zgodnie z art. 20 ust. 4. Art. 34 ust. 3 przewiduje od 2 400 do 24 000 euro dla producenta, który nie przekaże informacji wymaganych przez dekret lub przekaże je z opóźnieniem, przy czym kara jest o połowę niższa, gdy informacje są jedynie nieprawidłowe lub niekompletne.

Jedno aktualne ostrzeżenie. Publiczna strona starego rejestru, registropile.it, w dniu naszego sprawdzenia, 21 sierpnia 2026 r., nadal publikowała uchylony tekst z 2008 roku, w tym karę od 2 000 do 20 000 euro na podstawie art. 25. Wcześniejsza wersja tej strony powtórzyła tę kwotę za tamtą stroną. Nie jest to kwota obowiązująca. Ramy unijne opisujemy w poradniku o rozporządzeniu UE w sprawie baterii.

Opakowania

We wcześniejszej wersji tej strony napisaliśmy, że nie potwierdziliśmy żadnego włoskiego obowiązku dotyczącego opakowań. To był błąd, wynikający wyłącznie z tego, że strona samego CONAI się nie wyświetlała. Obowiązek wynika z kodeksu środowiskowego, a nie ze strony konsorcjum. Art. 221 ust. 2 dekretu ustawodawczego z 3 kwietnia 2006 r. nr 152 stanowi, że producenci i użytkownicy partecipano al Consorzio nazionale imballaggi, czyli, w naszym tłumaczeniu, "uczestniczą w krajowym konsorcjum opakowaniowym", chyba że przyjmą jedno z rozwiązań alternatywnych z art. 221 ust. 3. Tymi alternatywami są zorganizowanie własnego systemu o zasięgu krajowym albo wykazanie samowystarczalnego systemu zwrotu. Członkostwo w CONAI, Consorzio Nazionale Imballaggi jest ścieżką domyślną, ale nie jedyną.

Kto ponosi ten obowiązek, zależy od dwóch definicji z art. 218 ust. 1. Produttore to dostawca materiałów opakowaniowych, wytwórca, przetwórca lub importer di imballaggi vuoti, czyli pustych opakowań. Utilizzatore to handlowiec, dystrybutor, firma napełniająca, użytkownik opakowań lub importer di imballaggi pieni, czyli opakowań napełnionych. Oba tłumaczenia są nasze. Jeśli Państwa włoski klient importuje zapakowany towar, to on jest użytkownikiem; jeśli to Państwo wysyłają do Włoch puste opakowania, należy czytać przepis dotyczący pustych opakowań. Art. 221 ust. 1 nakłada też na obie strony odpowiedzialność finansową albo finansową i organizacyjną. Zanim założą Państwo, po której stronie tej granicy wypada paleta zapakowanego sprzętu, warto samodzielnie zwrócić się do CONAI lub do prawnika.

Nadrzędne ramy unijne się zmieniają. Rozporządzenie (UE) 2025/40, czyli PPWR, weszło w życie 12 sierpnia 2026 r. i uchyla dyrektywę 94/62/WE w sprawie opakowań i odpadów opakowaniowych, której wpis w EUR-Lex wskazuje koniec obowiązywania na 31 grudnia 2028 r. Jeśli szablon dokumentów dostawcy nadal powołuje się na dyrektywę z 1994 roku, warto zwrócić mu uwagę właśnie na tę datę. Szczegóły w poradniku o opakowaniach i PPWR.

Zawartość i gotowy produkt

Włochy wdrożyły unijną dyrektywę tytoniową dekretem ustawodawczym z 12 stycznia 2016 r. nr 6, opublikowanym w Gazzetta Ufficiale 18 stycznia 2016 r. i obowiązującym od 2 lutego 2016 r., który transponuje dyrektywę 2014/40/UE. Jego zakres obejmuje między innymi wprowadzanie do obrotu i oznakowanie wyrobów powiązanych z tytoniem, czyli papierosów elektronicznych, pojemników zapasowych i ziołowych wyrobów do palenia.

Przeczytaliśmy już tę definicję. Art. 2 lit. r dekretu, w wersji dostępnej w Normattiva, definiuje sigaretta elettronica jako "un prodotto utilizzabile per il consumo di vapore contenente nicotina tramite un bocchino o qualsiasi componente di tale prodotto", w naszym tłumaczeniu: "produkt, który może służyć do przyjmowania pary zawierającej nikotynę przez ustnik, lub dowolna część tego produktu". Następnie wprost wymienia kartridż, zbiornik oraz "il dispositivo privo di cartuccia o di serbatoio", czyli urządzenie bez kartridża lub zbiornika.

Definicja wyraźnie sięga więc części i urządzeń bez kartridża. Nie rozstrzyga jednak Państwa konkretnego przypadku, bo początkowe słowa zastrzegają całość przepisu: produkt musi nadawać się do przyjmowania pary zawierającej nikotynę. Czy włoski organ uzna, że sprzęt sprzedawany bez płynu kupcowi branżowemu mieści się w tym sformułowaniu, tego tekst nie rozstrzyga, i mówimy to właśnie tymi słowami. Stanowisko unijne opisujemy w poradniku o TPD i pustym sprzęcie. To, jak Włochy stosują je do Państwa SKU, należy ustalić z włoskim doradcą.

Czego naprawdę dotyczą przepisy ADM

Agenzia delle Dogane e dei Monopoli (ADM) to urząd, którego sprzedawcom każe się obawiać, a przydatnym ustaleniem jest to, co faktycznie obejmują jego przepisy. Opłata wynika z art. 62-quater dekretu ustawodawczego z 26 października 1995 r. nr 504, czyli tekstu jednolitego o podatku akcyzowym. Ust. 1-bis nakłada podatek konsumpcyjny na "prodotti da inalazione senza combustione costituiti da sostanze liquide", w naszym tłumaczeniu: "wyroby do inhalacji bez spalania, składające się z substancji ciekłych", z nikotyną lub bez niej. Ust. 2 uzależnia wprowadzanie do handlu tych samych płynów od uprzedniego zezwolenia ADM.

Sprzęt jest w tym samym artykule traktowany inaczej w dwóch miejscach. Ust. 5 kieruje sprzedaż detaliczną do kiosków tytoniowych "ad eccezione dei dispositivi meccanici ed elettronici, comprese le parti di ricambio", w naszym tłumaczeniu: "z wyjątkiem urządzeń mechanicznych i elektronicznych, w tym części zamiennych". Z kolei adnotacja o zmianach przy tym artykule w Normattiva odnotowuje, że Trybunał Konstytucyjny wyrokiem z 15 maja 2015 r. nr 83 uchylił pierwotną wersję przepisu w zakresie, w jakim opodatkowywała produkty bez nikotyny oraz urządzenia mechaniczne i elektroniczne, w tym części zamienne.

Potwierdza to wykaz formularzy akcyzowych samego ADM. Jego sekcja formularzy tytoniowych jest podzielona na płynne wyroby do inhalacji i aromaty, stałe wyroby do inhalacji niezawierające tytoniu, inne wyroby zawierające nikotynę, akcesoria do palenia i wyroby tytoniowe. Nie ma w niej kategorii urządzeń. Nie twierdzimy, że ADM nie interesuje się sprzętem. Twierdzimy, że artykuł o opłacie wymienia płyny, dwukrotnie wyłącza urządzenia i że nic, co mogliśmy przeczytać, nie nakłada na pusty sprzęt obowiązku rejestracji w ADM. Zanim ustalą Państwo datę premiery, warto przedstawić ADM opis swojego produktu na piśmie.

Kto za co odpowiada we Włoszech

Czego ta strona nie mówi

Nie podajemy stawek opłat CONAI, bo tabele taryf się nie wyświetlały, a nie przytoczymy liczby, której nie przeczytaliśmy. Nie podajemy daty ogłoszenia o uruchomieniu rejestru baterii, bo gdy sprawdzaliśmy 21 sierpnia 2026 r., nie zostało ono opublikowane tam, gdzie zgodnie z art. 20 ust. 10 ma się ukazać. Nie wypowiadamy się o zakresie oznakowania sprzętu w języku włoskim: art. 62-quater ust. 3-bis wymaga ostrzeżeń wyłącznie po włosku na objętych nim płynach, a nie znaleźliśmy odpowiednika dla pustych urządzeń, na który moglibyśmy się powołać. Nie twierdzimy też, że sprzedawca spoza Włoch potrzebuje lub nie potrzebuje włoskiego przedstawiciela, bo to dokładnie ten rodzaj twierdzenia, który ta strona musiała już kiedyś wycofać.

Najczęściej zadawane pytania

Czy sprzedawca z Holandii musi się zarejestrować we włoskim rejestrze AEE?

Rejestr podaje, że producenci muszą się wpisać, zanim rozpoczną działalność we Włoszech, i mogą wprowadzać sprzęt do obrotu dopiero po wpisie we właściwej izbie handlowej. Jego definicja producenta obejmuje firmę z siedzibą w innym państwie członkowskim UE, która sprzedaje sprzęt elektryczny na rynku włoskim za pomocą środków porozumiewania się na odległość bezpośrednio gospodarstwom domowym lub innym użytkownikom. To, czy Państwa kanał sprzedaży mieści się w tej definicji, należy ustalić z rejestrem.

Czy wbudowana bateria wymaga we Włoszech odrębnej rejestracji?

Tak, a rejestr się zmienił. Dekret ustawodawczy z 10 lutego 2026 r. nr 29 wszedł w życie 7 marca 2026 r., uchylił dekret o bateriach z 2008 roku i utworzył nowy rejestr producentów, który zastępuje dotychczasowy. Art. 20 ust. 4 wiąże producentów udostępniających baterie na rynku krajowym po raz pierwszy, także baterie wbudowane w urządzenia, a art. 20 ust. 9 pozwala na wprowadzenie do obrotu dopiero po wpisie. Producenci wpisani do starego rejestru muszą złożyć zgłoszenie ponownie w ciągu 60 dni od ogłoszenia o uruchomieniu rejestru.

Czy włoski dekret tytoniowy obejmuje pusty sprzęt?

Definicja w dekrecie sięga części, ale nie rozstrzyga tej kwestii. Art. 2 lit. r dekretu ustawodawczego z 12 stycznia 2016 r. nr 6 definiuje papieros elektroniczny jako produkt, który może służyć do przyjmowania pary zawierającej nikotynę przez ustnik, lub dowolną część tego produktu, wprost wymieniając kartridż, zbiornik i urządzenie bez kartridża lub zbiornika. Zastrzeżenie dotyczy pary z nikotyną, więc tekst nie przesądza, czy sprzęt sprzedawany bez płynu mieści się w tej definicji. Warto zasięgnąć porady we Włoszech.

Źródła

• Registro AEE, w zakresie obowiązku wpisu i definicji producenta z art. 4 ust. 1 lit. g, oraz D.Lgs. 14 marzo 2014, n. 49 w Normattiva, w zakresie kar z art. 38.
• Camera di Commercio di Bologna, Registro AEE, w zakresie opublikowanych kosztów wpisu i zasady 30 dni dla faktur.
• D.Lgs. 10 febbraio 2026, n. 29, Normattiva, w zakresie nowego rejestru producentów baterii (art. 20), kar (art. 34) oraz uchylenia D.Lgs. 188/2008.
• RENAP, Registro Nazionale dei Produttori, ministerstwo środowiska, w zakresie rejestru EPR i D.M. 15 aprile 2024, n. 144.
• Registro Pile, przywołany wyłącznie po to, by odnotować, że 21 sierpnia 2026 r. nadal publikował uchylony tekst z 2008 roku i kwotę od 2 000 do 20 000 euro. Nie należy opierać się na tej stronie.
• Centro di Coordinamento RAEE, centrum koordynacji zbiórki zużytego sprzętu elektrycznego i elektronicznego.
• D.Lgs. 3 aprile 2006, n. 152, art. 221 oraz art. 218, Normattiva, w zakresie obowiązku dotyczącego opakowań oraz definicji producenta i użytkownika. CONAI wymieniamy jako konsorcjum; jego strony się nie wyświetlały i żadna podana tu liczba z nich nie pochodzi.
• D.Lgs. 12 gennaio 2016, n. 6, art. 2, Normattiva, w zakresie definicji, oraz wpis w Gazzetta Ufficiale w zakresie publikacji i wejścia w życie.
• D.Lgs. 26 ottobre 1995, n. 504, art. 62-quater, Normattiva, w zakresie opłaty od płynów, zezwolenia ADM, wyjątku dla urządzeń w ust. 5 oraz adnotacji o wyroku Trybunału Konstytucyjnego nr 83/2015. Formularze akcyzowe ADM, płynne wyroby do inhalacji.
• Dyrektywa 2014/40/UE (TPD), dyrektywa 2011/65/UE (RoHS), dyrektywa 2012/19/UE (WEEE), rozporządzenie (UE) 2023/1542 oraz rozporządzenie (UE) 2023/988 (GPSR), EUR-Lex.
• Rozporządzenie (UE) 2025/40 (PPWR), obowiązujące od 12 sierpnia 2026 r., oraz dyrektywa 94/62/WE, dla której EUR-Lex wskazuje koniec obowiązywania na 31 grudnia 2028 r. i którą PPWR uchyla.
• Nie cytujemy: strony ADM nie zwróciły żadnej treści, a stały link Normattiva do dekretu z 2016 roku zwrócił błąd. Żadnego z nich nie linkujemy i żadne twierdzenie się na nich nie opiera.

Wskazówki branżowe dla kupców B2B, a nie porada prawna. Sprzedajemy wyłącznie pusty sprzęt (bez kannabinoidów i bez e-liquidów), tylko w obrocie B2B, 18+ / 21+ w zależności od rynku; to Państwo odpowiadają za napełnienie i za zgodność gotowego produktu z przepisami na swoim rynku. Kupujący, który oznacza urządzenie swoją marką i wprowadza gotowy produkt do obrotu, odpowiada za rejestracje krajowe i powinien zasięgnąć własnej porady prawnej we Włoszech.