Kontrola jakości jednorazówek w przyjmowanej partii

Czym różni się to od kontroli kartridży

Kartridż to pasywna część z grzałką w środku. Jednorazówka to urządzenie: ogniwo, płytka sterująca, zwykle czujnik ciśnienia, czasem wyświetlacz lub gniazdo ładowania. Wynikają z tego cztery konsekwencje.

• Połowa kontroli dotyczy elektroniki. Aktywacji, wyłączania, zachowania wskaźnika i ładowania nie da się ocenić, patrząc na sztukę.
• Wadliwa sztuka to odpad, a nie część. Baterii nie da się wyjąć, więc odrzucenie oznacza spisanie na straty całego urządzenia, a zwrot jest wysyłką baterii podlegającą UN 38.3.
• Czujnik to najmniej widoczna usterka. Czujnik zaciągnięcia, który wymaga zbyt mocnego zaciągnięcia albo włącza się sam w kieszeni, przechodzi każdą kontrolę wzrokową.
• Napełnić można tylko raz. Jednorazówki zwykle nie da się poprawić, więc błąd stabilizacji wykryty po zamknięciu kosztuje i urządzenie, i olej.

Do zbiornika, czyli drugiej połowy urządzenia, nadal ma zastosowanie lista kontrolna jakości kartridży.

Najpierw uzgodnienie specyfikacji

Kontrola mierzy produkt względem specyfikacji, a większość sporów o partię to w istocie spory o to, co zostało uzgodnione. Przed wysyłką zamówienia warto ustalić na piśmie pięć rzeczy: rysunek wymiarowy z tolerancjami, rezystancję grzałki wraz z zakresem tolerancji, pojemność baterii i typ gniazda ładowania, stan naładowania przy dostawie oraz klasyfikację wad z podziałem na krytyczne, poważne i kosmetyczne. Do tego dochodzi plan pobierania próbek i dopuszczalny poziom jakości (AQL). Wszystkie te pola wymienia poradnik o karcie specyfikacji.

Pobieranie próbki

Zwykłym punktem odniesienia jest ISO 2859-1. Na podstawie wielkości partii, poziomu kontroli i dopuszczalnego poziomu jakości norma wyznacza wielkość próbki oraz liczby akceptacji i odrzucenia. Przewaga opublikowanego planu nad okrągłą liczbą polega na tym, że wynik można bronić tylko w jedną stronę. Próbkę należy pobierać z całego przebiegu produkcji, a nie z jednego kartonu, bo urządzenia zapakowane razem zmontowano w odstępie kilku minut i ukrywają one dryf, który pojawia się, gdy maszyna się nagrzewa. Próbki przedprodukcyjne omawia poradnik o próbkach.

Procedura kontroli

1. Zanim cokolwiek zostanie otwarte, należy sprawdzić dokumenty. Dowód dostawy trzeba porównać z zamówieniem pod kątem modelu, pojemności, rezystancji grzałki, pojemności baterii, typu gniazda i ilości, a także upewnić się, że jest kod partii i dokumenty przewozowe dla baterii. Partii bez identyfikowalnego kodu nie da się później wybiórczo objąć kwarantanną.
2. Przesyłkę należy sfotografować w stanie, w jakim dotarła. Paletę, kartony zbiorcze, etykiety i wszelkie uszkodzenia, zanim cokolwiek zostanie otwarte. To jedyny dowód, jakim będą Państwo dysponować, jeśli trzeba będzie później zgłosić szkodę transportową.
3. Próbkę należy pobrać z całej serii. Zamiast okrągłej liczby warto stosować opublikowany plan pobierania próbek, na przykład ISO 2859-1, i brać sztuki z początku, środka i końca partii. Sztuki zapakowane razem powstały w odstępie kilku minut i nie pokażą dryfu procesu.
4. Należy sprawdzić liczbę sztuk i zabezpieczenie transportowe. Kilka kartonów warto przeliczyć w całości, zamiast ufać ilości podanej na etykiecie, i sprawdzić, czy urządzenia są unieruchomione tak, by styki i gniazda ładowania nie ocierały się w transporcie.
5. Oględziny należy prowadzić według spisanej listy wad. Listę trzeba przygotować przed przyjazdem partii. Powinna obejmować rysy na obudowie i szczeliny na łączeniach, jakość nadruku i grawerunku, wnękę gniazda ładowania, ustnik, uszczelnienie otworu do napełniania oraz zanieczyszczenia wewnątrz zbiornika.
6. Wymiary należy porównać z rysunkiem. Suwmiarką mierzy się całkowitą długość, szerokość i głębokość, a także ustnik i otwór gniazda. Bez rysunku wymiarowego z tolerancjami nie ma podstawy do odrzucenia.
7. Działanie urządzenia należy sprawdzić na sucho. Zanim trafi do niego olej, trzeba potwierdzić aktywację, zachowanie diody LED lub wyświetlacza, podgrzewanie wstępne, ewentualny wybór napięcia lub trybu oraz licznik zaciągnięć, jeśli jest zamontowany. W urządzeniu dwukomorowym należy przetestować obie komory i przełącznik.
8. Czujnik aktywacji zaciągnięciem należy sprawdzić ręcznie. Na nienapełnionej sztuce trzeba zaciągnąć się najpierw delikatnie, potem mocno. Urządzenie powinno włączać się przy lekkim zaciągnięciu i szybko wyłączać, gdy zaciąganie ustaje. Czujnik, który wymaga mocnego zaciągnięcia, i czujnik, który włącza się sam, są tak samo wadliwe.
9. Należy przetestować gniazdo ładowania. Trzeba podłączyć kabel, sprawdzić, czy trzyma się pewnie i bez luzu, naładować próbkę do pełna i potwierdzić, że wskaźnik działa zgodnie ze specyfikacją. Każdą sztukę, która nagrzewa się tak, że trudno ją utrzymać w dłoni, należy odłożyć na bok.
10. Podpróbkę należy napełnić, odczekać do ustabilizowania i przeprowadzić test szczelności, używając własnego oleju. Olej musi się ustabilizować przed zamknięciem, a następnie sztuki przechowuje się pionowo, do góry dnem i poziomo, z cyklem cieplnym między kolejnymi kontrolami. Kontrolę przeprowadza się po 24 godzinach i ponownie po 72. To właśnie ta kontrola pozwala przewidzieć zwroty.
11. Wyniki należy zapisać i podjąć decyzję. Trzeba odnotować kod partii, wielkość próbki, każdą zmierzoną wartość oraz wynik: przyjęcie lub odrzucenie, i przechowywać zapis w dokumentacji zgodności. Odrzucenie, którego nie da się udokumentować, to punkt wyjścia do negocjacji, a nie reklamacja.

Jedna uwaga do kroku dziewiątego. Obserwacji, że sztuka się nagrzewa, nie należy zamieniać we własnoręcznie wymyślony limit temperatury. Próbkę trzeba objąć kwarantanną i skierować pytanie do dostawcy, odnosząc się do jego certyfikacji bezpieczeństwa.

Przyjąć, odrzucić czy sortować

Liczby akceptacji i odrzucenia wynikają z planu pobierania próbek, więc sama decyzja jest mechaniczna. To, co dzieje się dalej, już nie, i warto to uzgodnić z wyprzedzeniem. Partię, która nie przeszła kontroli z powodu wad kosmetycznych, zwykle można posortować i przyjąć częściowo, kosztem pracy, który warto najpierw wycenić. Partii, która nie przeszła z powodu działania czujnika, rozrzutu rezystancji grzałki lub ładowania, posortować się nie da, bo wada tkwi w procesie, a nie w poszczególnych sztukach. Przecieki często wynikają z interakcji między sprzętem, olejem i temperaturą napełniania, więc zanim wskażą Państwo przyczynę, warto ją przetestować. Więcej w poradniku problemy z napełnianiem jednorazówek. Odrzuconych urządzeń nie należy też odsyłać bez sprawdzenia warunków przewozu: zwrot ogniw litowych to wysyłka baterii.

Co zachować w dokumentacji

Protokół kontroli należy przechowywać w dokumentacji zgodności danej partii, a nie w osobnym folderze jakości, bo zapytanie organu nadzoru rynku dotyczy produktu, a nie procesu. Deklaracje dostawcy warto trzymać obok własnych wyników. Dokumentację CE, RoHS, REACH i rozporządzenia UE w sprawie baterii udostępniamy na życzenie, a w zakresie WEEE zapewniamy wsparcie. Rejestracje wynikające z wprowadzenia gotowego produktu do obrotu pozostają po Państwa stronie. Więcej na stronach zgodność z przepisami i dokumentacja dostawcy.

Zamówienia standardowych pustych jednorazówek zaczynają się od około 500 sztuk, bez minimum kontenerowego, a serie z Państwa marką realizujemy w około 15 dni. Tę procedurę warto przeprowadzić na niewielkiej pierwszej partii: wada wykryta przy 500 sztukach to decyzja, ta sama wada na dużą skalę to problem z zapasami.

FAQ

Czym kontrola jakości jednorazówek różni się od kontroli kartridży?

Jednorazówka zawiera ogniwo, płytkę sterującą i zwykle czujnik ciśnienia, więc połowa kontroli dotyczy elektroniki i nie da się jej przeprowadzić na oko. Urządzenia nie można też oddzielić od baterii, dlatego wadliwa sztuka trafia do utylizacji jako całe urządzenie, a zwrot podlega przepisom o transporcie baterii, a nie zasadom wysyłki luźnych części.

Czy urządzenia należy testować przed napełnieniem, czy po nim?

Jedno i drugie, na różnych próbkach. Najpierw test na sucho, bo aktywację, czujnik, wyświetlacz i gniazdo ładowania można sprawdzić bez ryzyka utraty oleju i bez marnowania sztuk. Następnie napełnia się mniejszą podpróbkę i poddaje ją starzeniu, bo przecieki, wady knota i problemy ze stabilizacją ujawniają się dopiero wtedy, gdy w urządzeniu jest olej.

W jakim stanie naładowania powinny dotrzeć urządzenia?

Warto zapytać dostawcę, zamiast zakładać, i zapisać odpowiedź. Ze względów transportowych ogniwa wysyła się częściowo naładowane, więc urządzenie, które po dostawie pokazuje pustą baterię, nie musi być wadliwe. Liczy się to, by stan przy dostawie był określony z góry i zgadzał się z tym, co Państwo zastaną.

Źródła

• Dyrektywa 2011/65/UE w sprawie ograniczenia stosowania niektórych niebezpiecznych substancji w sprzęcie elektrycznym i elektronicznym (RoHS) (wersja przekształcona), oficjalny tekst w serwisie EUR-Lex.
• Rozporządzenie (WE) nr 1907/2006 w sprawie rejestracji, oceny, udzielania zezwoleń i stosowanych ograniczeń w zakresie chemikaliów (REACH), oficjalny tekst w serwisie EUR-Lex.
• Rozporządzenie (UE) 2023/1542 w sprawie baterii i zużytych baterii, oficjalny tekst w serwisie EUR-Lex.
• Dyrektywa 2012/19/UE w sprawie zużytego sprzętu elektrycznego i elektronicznego (WEEE) (wersja przekształcona), oficjalny tekst w serwisie EUR-Lex.

Wskazówki branżowe dla kupców B2B, a nie porada prawna. Sprzedajemy wyłącznie pusty sprzęt; to Państwo odpowiadają za napełnienie i za zgodność gotowego produktu z przepisami na swoim rynku.